Moeder, Godin, Zij die alles is,
ik leg de namen van mijn kinderen in Uw handen.
Schrijf ze daarin en vergeet hun niet.
Houd mijn kinderen vast als ik ze los moet laten,
als ze hun eigen weg gaan.
Wees hun tot troost en bemoediging als ze eenzaam zijn en bang
Blijf bij ze als het donker word in hun leven,
als ze de weg kwijt zijn.
In Uw handen leg ik de namen van mijn kinderen.
En dan komen je oudste zoon en zijn vriendin ´s avonds even op de koffie. Grote plastic tas bij zich….”Kijk eens wat we hebben gevonden voor je…”
En dan krijg je een Boeddha, een Maan/Zon ding (hoe heet dat toch) en de Piedra del Sol, zo wordt hij hier genoemd, maar het is de Azteekse kalender. Boeddha heeft een mooi plekje gekregen met kaarsjes rondom, de Maan/Zon hangt in de kamer waar ik ga zitten als ik “me-time” heb en de kalender staat nog even op mijn bureau.
Wist hoe het eruit zag, maar daar bleef het bij. Opgezocht bij het alwetende, soms niet zo accurate wikipedia, en ik ga er maar vanuit dat de info deze keer klopt.Voor wie meer wilt weten:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Azteekse_kalender
Nu nog even een mooi plekje vinden.
Hoe verwarrend kan je het zelf maken.
Samhain, een van mijn favorieten, mooie tijd om het afgelopen jaar maar ook het komende jaar te overdenken. Zo gedacht, zo gedaan. Natuurlijk ook 12 tarotkaarten getrokken, 1 voor elke komende maand. En meer dingen om het komende jaar mee aan de slag te gaan. En toen dacht ik….een woord!!
Dat hoort er gewoon bij toch tegenwoordig? (Of misschien altijd al wel maar dat is mij tot een tweetal jaar geleden gewoon ontgaan?) Er bleven er 4 door mijn hoofd spoken, en dat is te veel vind ik. Dus ik ging er eens op mijn gemak voor achter lappie (laptop) zitten.
Krijg ik toch echt het idee, dat niemand al met 2017 bezig is, daar lekker mee wacht tot Yule. En ergens snap ik dat dus niet, Samhain is het begin van een nieuw jaar voor de heksen, het wiel gaat weer een keer rond. Daarna dan Yule, en aansluitend oud en nieuw, maar anders 🙂
En oke, het staat vreemd als je een jaar tarot, voornemens en doelen noteert vanaf november 2016, maar toch ……
En ik zou ik niet zijn als ik het dan maar even opzij leg. Alles is genoteerd, maar niet uitgewerkt. Misschien trek ik nog wel kaarten bij tot aan december 2017.
Huh? Heks?
Ach, zo wordt het genoemd. En in de wandelgangen noem ik mezelf ook wel eens zo, en thuis noemen ze me ook soms heks …..
Maar heks?
Al een aantal jaar loop ik dit pad, onderzoekend, soms twijfelend bij een kruispunt, stukjes teruglopend, afslaand. Alles wat met deze levenswijze, want dat is het, te maken heeft vind ik super interessant. Ik verdiep me erin, probeer wat uit, wat me niet ligt laat ik links liggen, ik zie het als een levenslange opleiding in leven met alles om mij heen.
Volleerd ben ik echt niet, ik betwijfel zelfs of iemand dat ooit zou kunnen zeggen van zichzelf.
Wat ik nu toch eigenlijk doe?
Een leuk altaartje bijhouden, met daarop dingen die voor mij de natuur en gelijktijdig ook de elementen vertegenwoordigen. Verder heb ik ook een ouder altaar met moeders, vader, opa en oma´s. Ik lees alles wat ik onder krijg over alle vormen van hekserij, paganisme, wicca en alles er omheen, doe soms een online opleiding, wat oefenen met tarot, orakel en pendel. Ik brand kaarsen. Zo heel af en toe gooi ik er eens een spell (mooi woord, zoveel leuker dan het Nederlandse spreuk) tussendoor, en ik verdiep me urenlang in van alles over kruiden. Dat is toch wat me het meest trekt, kruiden, dat en met mensen praten, overleggen, aanhoren en helpen waar nodig.
Of me dit nu een heks maakt?
Nee, ik weet haast wel zeker van niet 🙂 En soms wil ik ook liever niet zo genoemd worden. Het heksenwereldje is niet zo lief en aardig als je in eerste instantie zou denken.
Ik ga in ieder geval zo af en toe dingen delen die me bezig houden, aanspreken, verbazen of opvallen. Zo kan ik dan in de loop der tijd zien of ik bijleer, een oude wijze aan het worden ben en misschien zelfs wel in een heks verander.
(plaatje is weer van google)
Wat is het moeilijk om je los te laten,
we hebben zoveel meegemaakt.
Wat heeft de liefde van een moeder naar haar kind
mij onzegbaar diep geraakt.
Jouw kleine handje in de mijne,
een lacht op je gezicht.
Twee stralende blauwe kijkers,
blonde lokken in t ochtendlicht.
Wat wordt je ineen groot.
Gedichtje heel lang geleden tegen gekomen, onbekend wie de schrijver is.
Foto van fotosearch.nl
Jaren geleden was ik zwanger van mijn tweede kindje, een dochtertje.
Maar de bevalling zette te vroeg in en tijdens de geboorte is ze overleden.
In die periode daarna vond ik in een weekblad, geen idee meer welke, dit gedichtje.
Het heeft me gesteund al die jaren.
De foto kwam ik eens op fb tegen, het verbeeld zo mooi hoe het is.
Dank jullie, onbekende schrijfster en kunstenaar.
“Het is al lang geleden, maar toch …
Nog even maar, dan zou je bij ons horen,
de datum van je komst lag niet er in ´t verschiet,
Maar jij sliep in, nog voor je was geboren,
wat blij verwachten was, werd eindeloos verdriet.
Een naam hebben we je niet eens gegeven,
er staat geen steentje op het plekje waar je rust.
Je mocht niet bij ons blijven, zelfs niet even,
je lief gezichtje heb ik nooit gekust.
Toch blijf je onlosmakelijk met ons verbonden,
al weten we je veilig bij de Heer.
Ze zeggen wel: de tijd heelt alle wonden,
maar waarom doet het dan nog steeds zo zeer?”
Eigenlijk is er maar één antwoord mogelijk.
Voor mij!!
Hier op deze plek ga ik juweeltjes verzamelen van het internet en soms zal er ook iets bij komen wat ik zelf vertaald, of geschreven heb.
Maar het zou leuk zijn als meer mensen gingen mee genieten toch? En dat daar door leuke gesprekken uit voort kwamen. We gaan het zien 🙂
Welkom in mijn hutkoffer met schatten.
meara 